Alles

‘We kregen een kans en pakten die met beide handen aan’

  • 3 september 2018

LEIDEN – Yens van Bostelen is twintig en studeert in Rotterdam voor docent biologie. Daarnaast geeft hij het vak op een middelbare school. Sinds een klein anderhalf jaar woont hij samen met zijn vriendin in een tijdelijk woonproject in Leiden. ‘Omdat we er binnenkort uit moeten, zijn we intensief op zoek naar iets anders. Dat gaat nog een hele zware dobber voor ons worden.’ 

Facebook

Yens is een enthousiaste betrokken bijna 21-jarige student. ‘Ik ben opgegroeid in Leiden en helemaal verweven met deze stad. Toen ik 18 jaar was, ben ik voor docent biologie gaan studeren in Rotterdam. Naast mijn studie geef ik ook les aan de brugklas van het Da Vinci-college. Mijn vriendin is 19 en komt ook uit Leiden. Zo’n anderhalf jaar geleden wilden we allebei het huis uit. Omdat het heel lastig is zelfstandig iets te vinden, besloten we samen te gaan zoeken. Ik was net bezig om aan het idee van samenwonen te wennen, toen mijn vriendin na ruim een maand op Facebook op het tijdelijk Leids woonproject de Robijnhof stuitte. Ze zei tegen mij: dat gaan we doen. En zo gezegd, zo gedaan: een maandje later woonden we hier. We hadden ook een beetje geluk: de eenpersoonskamers zaten vol en de 2-persoonskamers nog niet. Die liepen kennelijk wat minder. Het voelt een beetje als studentenhuis. Je doet veel samen. Maar je hebt je eigen badkamer en je eigen keuken. Dat is heel fijn.’

‘Zeer laag’ en ‘laag’

Yens zat de afgelopen jaren niet stil. ‘Vanaf mijn 19e heb ik me bij WoningNet Holland Rijnland ingeschreven. Van hen krijg ik ook iedere week netjes een mailtje met alle huizen die hier in Leiden beschikbaar zijn.’ Maar dat lijkt voorlopig kansloos. ‘Bij de woningen waarvoor ik in aanmerking zou komen staat steevast: ‘kans zeer laag’ en heel soms ‘laag.’ In de woningcorporaties heb ik daarom weinig vertrouwen. Overigens stond een vriend van mij hier zeven jaar ingeschreven en heeft toen via een woningcorporatie echt een leuke woning gevonden. Het kan dus wel maar het kost gewoon veel tijd. Aan de andere kant levert de particuliere huursector me ook weinig op. Ik heb gekeken naar antikraak-bedrijven en stond ook ingeschreven op verschillende sites van particuliere verhuurders. Tevergeefs.’

 

Het wonen in de Robijnhof is voor zowel Yens als zijn vriendin een feest. ‘We hebben mooie woonruimte, we hebben goed contact met huisgenoten en ook de omgang met buurtgenoten is fijn.’ De boodschap die ze onlangs vernamen was dan ook een grote domper. ‘We kregen te horen dat het project nog tot het einde van het jaar duurt. Er zijn namelijk nieuwe plannen met het pand. Maar de buurt is fel tegen. Dus er zijn ook wel geluiden dat nog een half jaartje langer kunnen blijven. Maar ik heb nog nergens iets zwart op wit gezien.’

Lieve ouders

Inmiddels is het stel opnieuw op kamerjacht. ‘Ik ga namelijk binnenkort voor een minor drie maanden naar het buitenland. En mocht het zover komen dat we er ook daadwerkelijk uit moeten, wil ik graag voor die tijd andere huisvesting hebben geregeld.’ De zoektocht blijkt zeer actueel. ‘Toevallig heb ik net op vier appartementen van een particuliere verhuurder gereageerd. Nee, we reageren voorlopig niet op het aanbod van de sociale verhuurders. Dat is echt kansloos voor ons. Ook al zijn we met z’n tweeën: we komen nergens voor in aanmerking. We moeten het echt hebben van de particuliere huursector. Maar we zijn ook afhankelijk van hele lieve ouders die garant willen staan dat de huur ook betaald wordt. Die borgstelling wordt tegenwoordig bijna overal gevraagd. Of je moet minstens netto €2.500 verdienen. Maar daar komen we in de verste verte niet bij in de buurt.’

 

Yens wil graag een dringend appel doen op bestuurders die verantwoordelijkheid hebben voor het woondomein. ‘Er moeten echt meer van dit soort tijdelijke woonprojecten komen. Ze leveren ons niet alleen veel op, maar ook de buurt!’

Vorig bericht Volgend bericht